Kijk je uit naar/op tegen de komende familiefeesten? Tel je af? Schuif je aan met lange tanden, of helemaal niét, omdat je definitief gebroken hebt met jouw familie? Kàn dat wel, een bloedband definitief verbreken? Lucht breken op, of blijven mensen onmacht, wrok en gemis voelen? Is breken soms de beste optie? En waarom is het (alsnog) een taboe? 'Het blijft toch je familie', zeggen mensen die het niet begrijpen. Zij zien alleen het topje van de ijsberg. Gespreksstof bij de komende feesten..
