Sztuki dawne i współczesne. Poleca Justyna Nowicka

Często mnie pytacie, skąd wiem, że "warto"? Czy jakaś premiera lub nowa wystawa to "hit" czy "kit"? Najczęściej mam ochotę odpowiedzieć: to skomplikowane. Ale czasem nie jest to wcale takie skomplikowane, tylko po prostu wymaga zaangażowania i pracy: rozmowy, uważnego słuchania, doczytywania, szukania kontekstów. Szukania emocji we własnym ciele: badania znużenia podczas spektaklu, niepokoju, który pojawia się po kilku dniach. Czasem od razu jest euforia, czasem odrzucenie. Ta praca to także próba szukania tropów w "ciałach" wystawy, w ciałach aktorskich: w tym, co zaplanowane, ale także w tym, co wymyka się kontroli. Czasem posługuję się intuicją, czasem wiedzą. Kluczem jest praktyka, jej regularność, brak uprzedzeń. Kulturalną rabatkę uprawiam od wielu lat. Nie udało mi się zobaczyć na żywo spektaklu Tadeusza Kantora, ale brałam udział na przykład w akcjach i performansach Jerzego Beresia. Najbardziej żałuję, że nie mogłam przeprowadzić wywiadu z Marią Jaremą. Tyle z historii. Teraz